Yitirdiğimiz…

– benim kalbim sırça değil;
buzdandır –

Deli, hoyrat bir çocuk
Saçlarında yağmur kokusu
Elinde kalbi
Koşuyor buzda
Karabasan gibi çarpan
Bir tipiden sonra
Koşuyor
Hiç koşmamış gibi

İnceldiği yerden
Kırılırken
Buz
‘Kırıldın mı? ‘
Diye soracak kadar nazik
Düşüyor suya
Hepimiz görüyoruz onu
Hepimizden bir parça karışıyor suya
‘Baştan belliydi’ diyoruz hepimiz
Pişkince…

Deli, hoyrat bir çocuk
Elinde kalbi
İnerken derinliğe
Soruyor kendine
‘Düşten uyanmak mı iyidir
Yoksa
Düşte yaşamak mı
Hiç uyanmadan? ‘

Bekliyor çocuğun cevabını
Su
Uyandıracak
Ya da hiç
Ama hiç
Uyandırmayacak
Hepimizden bir parça var onda
Bekliyoruz
İniyor dibe doğru
Çocuk ve kalbi…

Mesut Örs

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s